We zijn hier in Italie alweer 3 wedstrijden onderweg, en vooralsnog gaan we lekker! Van de 3 wedstrijden hebben we er 3 gewonnen. De eerste wedstrijd was echter voor de Supercup, en die wedstrijd geldt tevens als opening van het seizoen. Na 3 weken voorbereiden met de groep was het de 21e zover. We waren de dag ervoor al vertrokken naar Firenze, de plaats waar we de wedstrijd hadden. De Supercup houd in dat de bekerwinnaar van het vorige seizoen tegen de landskampioen van het vorige seizoen speelt. Wij waren uiteraard de bekerwinnaar, en de landskampioen was Trentino, een plaats uit het bergachtige noorden.
Ik begon die wedstrijd op de bank, maar het liep slecht in de eerste set, en al snel werd ik aangewezen om als frisse kracht de tegenstander te mogen bestoken. Uiteraard zonder twijfel trok ik mijn trainingsjasje uit en maakte me een beetje warm. Het was zover! De coach wees me aan en ik kreeg een bordje in mijn handen gedrukt. Nr 16 stond erop, het nummer van Swiderski. Hij stond niet slecht te spelen, maar er moest iets veranderen. We stonden 17-12 achter, en ik kwam aan serve. Die liep gelukkig goed, ondanks het ongelukkig geplaatste licht precies in de baan van mijn opgooi. Ik wist het een beetje te ontwijken, en nog het gewenste doel op te zoeken met de serve ook! Wat een feest! Na mijn servebeurt stonden we gelukkig weer gelijk, en hadden we ruimte om te ademen. Het werd een spannende set die we met 36-34 uiteindelijk wisten te winnen. De daarop volgende 2 sets wisten we redelijk eenvoudig naar ons toe te trekken en met 25-19 en 25-19 te winnen. Mijn eerste prijs! Ik had het vorige jaar natuurlijk wel de beker gewonnen, maar toen had ik zelf geen punt gespeeld, dus dan ervaar je dat toch anders. Nu had ik zowaar een aandeel in de overwinning, en die overwinning werd nog eens dubbel uitbetaald met een persoonlijke prijs, die van meest waardevolle speler. Ik hou nooit zo van al die aandacht, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er nu toch wel erg van genoot. Na 3 interviews in mijn beste italiaans(ahum…) was het tijd om naar de douche te rennen, want na al die hectiek werd het tijd om even rustig in de kleedkamer te genieten. Mijn teamgenoten waren allemaal erg blij met mij, en dat voelde goed. Het type waardering waar ik veel waarde aan hecht is dat wat je krijgt van je collega’s.

 De eerste competitie wedstrijd zit er al weer op! We  hebben 3-2 gewonnen van Pineto. Het was een zwaar    bevochten wedstrijd aangezien we zeer zwaar hadden    getraind en iedereen eigenlijk met lood in de benen in het veld stond. Maar ook met zo’n gevoel moet je kunnen winnen moet de coach gedacht hebben. Ik ben er in de 3e set ingekomen en heb wederom lekker gespeeld wat, en ik wil er geen gewoonte van maken, werd beloond met wederom een uitverkiezing tot MVP. Ik begin in mijn spel te merken dat ik het niveau steeds beter aan kan. Ik haal niet de hoogste cijfers maar op de belangrijke momenten draait mijn service en maak ik de juiste keuzes. De komende week gaan we weer volop in training om ons optimaal voor te bereiden op de wedstrijd tegen Martina Franca. 

20 september hebben we de eerste prijs van het seizoen binnengehaald!!! De suppercoppa Italia 2008. We speelden tegen Trentino, zij hadden vorig jaar het landskampioenschap gewonnen. Ik begon niet in de basis maar kwam er in de eerste set al snel in en niet geheel zonder succes. De eerste set was ontzettend spannend en eindigde in 36-34 in ons voordeel. De tweede en derde set gingen een stuk soepeler, 25-19 en 25-19. Na afloop van deze wedstrijd ben ik verkozen tot MVP wat ik een grote eer vond. Ik heb een lekker gevoel overgehouden aan de wedstrijd en dat vind ik het allerbelangrijkste maar de waardering is ook fijn.

Iedere maand schijf ik voor het Noord Hollands Dagblad een verhaaltje. In eerste instantie als aanloop naar de Olympische Spelen maar mijn verhalen vielen in de smaak en mij is gevraagd door te gaan met schrijven. Dit doe ik dan ook. Maar voor degene die het Noord Hollands Dagblad niet hebben zet ik de stukje ook iedere maand op mijn website zodat iedereen het kan lezen en er eventueel op kan reageren.

Ongeveer 2 weken geleden ben ik met mijn vader terug gereden naar Italie, om weer een nieuw avontuur te beginnen. Al speel ik nog wel gewoon bij hetzelfde team als vorig jaar. Ik was daarom ook snel gewend. Op zicht natuurlijk niet zo gek, aangezien alles vertrouwd is. Taalproblemen zijn minimaal en aan het eten hoef ik mij al helemaal niet aan te passen. Ik heb wel gemerkt dat er dingen waren die ik gemist heb afgelopen zomer. het groepsgevoel is daarvan wel het belangrijkste. Net zoals het respect dat de mensen hier voor je hebben. Ik heb gemerkt dat dit minder was in Nederland. Ik moet natuurlijk ook weer een hoop missen, zoals mijn familie en vrienden. Mijn zus is deze zomer bevallen van een klein gezond mannetje, genaamd Sam. Ik heb gelukkig, voordat ik moest vertrekken, nog een paar weken van de kleine man kunnen genieten. Zo heb ik hem een paar keer de fles gegeven en zelfs zijn luier mogen verschonen. Het was voor de eerste keer, dus ik was wat onhandig. Niemand had mij bovendien gewaarschuwd dat zo’n klein mannetje niet mee zou werken. In plaats van dat hij stil blijft liggen, zodat ik zijn luier fatsoenlijk om zou kunnen doen, spartelt en trappelt hij alsof zijn leven ervan afhangt. Knap lastig dus, ook al omdat mijn motoriek mij behoorlijk in de weg zit. Kinderen zien de wereld zoals die is, zonder beinvloed te zijn door bijzaken zoals meningen van anderen. Maar dat is een wereld waarin we niet zouden kunnen functioneren, omdat er geen sprake van interactie zou zijn. Interactie zorgt ervoor dat we informatie in ons opnemen, waardoor we ons kunnen ontwikkelen. Alleen moeten we fictie en feiten altijd blijven onderscheiden. Over 2 weken komen mijn zus en de kleine Sam bij mij op bezoek, hier in Italie. Ik kan niet wachten.

Vandaag de dag wordt er gehamerd op het maken van de juiste keuzes. Steeds vroeger moeten wij belangrijke keuzes maken, terwijl je eigenlijk de tijd moet nemen om duidelijkheid te krijgen om vervolgens de knoop door te kunnen hakken. Later realiseer je je dat keuzes maken niet alleen denkwerk is. Minstens zo belangrijk is het gevoel dat je erbij hebt. Soms is het goed om expres de verkeerde keuze te maken. Zo open je nieuwe deuren en creeer je nieuwe situaties voor jezelf. Dit leert je om anders naar het leven te kijken, de juiste keuze is niet altijd de beste voor jou. Veel mensen zitten tegenwoordig in de knoop met zichzelf. Mensen die hun leven lang goed hun best hebben gedaan, niets geks. Die mensen zitten niet vast omdat ze ooit de verkeerde beslissing hebben genomen, maar vaak juist omdat ze goede keuzes hebben gemaakt. Het probleem hiermee is dat iedereen ze al maakt, dus brengt het niets nieuws. Op die manier wordt het leven een sleur. Je leven omgooien door expres de verkeerde keuzes te maken, belooft een onvoorspelbare toekomst waarin je diepere dalen bereikt, maar ook zeker hogere pieken. De mensen die het lef hebben om iets anders te doen dan anderen, zijn degenen die onthouden worden. Een andere kijk op zaken, waarvan wij nu denken dat het onzin is, hoeft niet verkeerd te zijn. Ik heb ooit gelezen: ‘de redelijke man pas zich aan de wereld aan. De onredelijke man past de wereld aan hem aan. Alle vooruitgang hangt af van de onredelijke man’.  Deze tekst raakte mij diep van binnen, omdat die naar mijn mening klopt. Een simpele, duidelijke tekst, die wijsheid bezit. Of dit nu om de Olympische Spelen of met sport te maken heeft? Absoluut! Iedereen -dus ook sporters- heeft keuzes moeten maken in het leven. De helden hebben het lef gehad om eigenwijs te zijn en hun eigen ideeen te volgen.

De laatste tijd zie ik vaak dat mensen hun relatie met een ander onderhouden, omdat het wel best zo is. Ze blijven bij elkaar om duistere redenen. Ik heb me vaak over dit vraagstuk gebogen en er zijn een paar redenen die ik heb gevonden. Zo kan je bij elkaar blijven uit angst om alleen te zijn. Ook een reden kan zijn dat je denkt niet beter te kunnen krijgen. Maar dat zijn twee motieven die naar mijn mening niet voldoende zijn als fundament voor een toekomst samen. Gelukkig zijn er nog mijn opa en oma, die voor mij de hoop in liefde in leven houden, want als ik zie hoe verliefd zij nog op elkaar zijn, geweldig! Ik zie in de ogen van mijn opa en oma zo duidelijk dat ze nog verliefd zijn op elkaar, maar dit zijn uitzonderingen, want tegenwoordig scheiden 1 op de 3 echtparen. Ik begin over slechte relaties omdat ik sport vaak zie verbroederen, mensen die voorheen geen binding hadden, kunnen door successen in sport toch samengedreven worden. Wat dat betreft is het misschien een idee om, als je relatieproblemen hebt, zwaar fan te worden van een voetbalteam, of nog beter, een volleybalteam! Wie weet brengt het jou en je partner weer samen, omdat je door sport een nieuwe binding hebt gevonden. Je kan er ook voor kiezen om samen op een sport te gaan, om het dus samen te beoefenen, maar lieve mensen kies er dan alsjeblieft niet voor om te gaan Nordic-Walken! Ook in Italië heb ik sport zien verbroederen, misschien werkt het in de zuidelijkere landen nog wel extremer als hier, omdat sport er veel meer leeft. Ik heb buurmannen zien vloeken en schelden naar elkaar (het eerste wat je leert als je in Italië komt, is vloeken), en ’s avonds stonden ze arm in arm mijn team aan te moedigen! Je kunt ervan zeggen wat je wilt, maar het heeft wel zijn charmes, als je het mij vraagt!

Je krijgt wat je verdient. Een uitdrukking die iedereen wel eens gehoord heeft, denk ik. Ik denk dat het deels waarheid is, want hard werken wordt vaak in een of andere vorm beloond, in een materialistische vorm of in wat voor vorm dan ook. Een beloning kan ook in de vorm van waardering komen en afhankelijk van jouw karakter hecht jij waarde aan datgene wat jou goed doet. Dat kan een lieve opmerking van een belangrijk persoon zijn, of een geldbedrag van een sponsor. Wat er ook bij komt kijken (en zeer belangrijk is): de factor geluk. Je baas moet het maar net in je zien zitten; de zon moet maar net goed staan; je moet maar net die ene persoon in de juiste fase van zijn of haar leven tegenkomen. Uiteraard zijn de bovengenoemde voorbeelden van datgene waar je op doelt. Of dat nu succes op het werk is, in de sport of in de liefde. Er is een deel van dit geluk af te dwingen. Door een vriendelijke, maar vooral een goed mens te zijn zul je niet snel anderen tegen je in het harnas jagen. Ook kun je doen alsof je iemand graag mag, zodat je later bij diegene iets voor elkaar kunt krijgen. Zelf ben ik hier niet zo’n voorstander van. Ik hou toch altijd meer van oprechtheid. Als het niet klikt tussen jou en je baas, kun je daarover praten. Maar doen alsof werkt niet. Het feit dat het niet klikt, wil niet zeggen dat je niet kunt samenwerken, maar het maakt het er niet makkelijker op. Goed met elkaar communiceren en respect tonen voor elkaar is belangrijk. Respect, maar ook waardering is van essentieel belang en moet van beide kanten komen. Want gebeurt dit niet, dan maakt het de samenwerking des te moeilijker. Waardering is niet iets dat er zomaar ineens is. Dat ontstaat door tijd en door samen dingen mee te maken. Met waardering kun je bouwen aan de toekomst en aan een vervolg van de samenwerking.

Ik zit sinds drie weken in Nederland, nu het clubseizoen is afgelopen. Door de gewonnen Coppa Italia is het best een succesvol seizoen geweest. Ik ben me gaan realiseren dat het best bijzonder is. Ook het feit dat er zoveel nationaliteiten in 1 team zitten. We hebben een Braziliaan, die voor de wedstrijden zijn koptelefoon op zet om naar samba te luisteren (het swingt de pan uit). We hebben een Servier, die schijt aan alles heeft. Wat er ook gebeurd het maakt hem niets uit. Ook is er een Kroaat van 2.09 meter, een boom van een vent die geen vlieg kwaad doet. Hij kan trouwens goed opschieten met de Servier, ondanks het verleden van hun landen. Ze moeten alleen niet over politiek beginnen, dan krijgen ze ruzie. Er speelt ook een Tsjech, 120 kilo schoon aan de haak en iemand die geniet van een paar flessen wijn op een avond. Tot slot hebben we een Pool, een hele rustige man, goed geordend en zachtaardig. Overigens zijn ze allen - behalve de Kroaat- vader. Het is mij opgevallen dat de buitenlandse volleyballers in Italie veel op zichzelf zijn en zich niet echt met andere bezighouden. Wellicht is dat iets dat in deze culturen zit, want het zijn op de Braziliaan na Oostblokkers, daar zijn mensen vaak op zichzelf aangewezen. Ze zien landgenoten als familie, buitenlanders zijn altijd een beetje vreemd voor hen. Omdat wij in zo’n multiculturele samenleving wonen, zijn wij de omgang met vreemden gewend. Voor Nederlanders is het een minder grote stap om naar het buitenland te verhuizen. Uiteraard ook doordat wij een klein land hebben en vaak het buitenland opzoeken voor vakanties. En ik denk dat ons verleden als zeevaarders en Noormannen het makkelijker maakt erop uit te trekken. Ik zie nu al uit naar volgend seizoen, in het lekkere klimaat terugkeren en de warmte van de mensen daar weer ervaren. Voor mij als mens is dit belangrijk.

De lente is gearriveerd en dat betekend een mooie tijd voor de boeg. Bloemen in bloei en de wereld wordt weer groener. Reden voor iedereen om weer vrolijk te worden, want de vogels krijgen er ook weer zin in. Mijn tijd in Italie zit er alweer bijna op, alleen nog de play-offs en daarna ga ik de zomer in Nederland doorbrengen. Het zal wel weer even lekker zijn: vrienden en familie om je heen en even bijkletsen met opa en oma. Want dat is ook te lang geleden. Ik wil het deze maand in mijn column hebben over communiceren met de medemens, aangezien dat door alle technologieen steeds ingewikkelder voor ons blijkt. Wellicht is de truc om de tijd te nemen. Men zegt: haast je wanneer je tijd hebt, dan heb je tijd als je haast hebt. Maar daar klopt natuurlijk niets van, want als je je haast op de momenten dat je tijd hebt, heb je nooit meer tijd. Want je moet je dan haasten. Misschien zou je beter kunnen zeggen: neem de tijd als je tijd hebt, want dan heb je geen haast. Of zoiets. Meer tijd nemen voor zaken betekend automatisch meer innerlijke rust en die rust van binnen straal je automatisch uit naar buiten. Je zult rustiger zijn in het verkeer, meer ontspannen op het werk en beter kunnen reageren op stressvolle situaties. Naar mijn idee ontstaat op die manier een opwaarts spiraal, want minder stress houdt weer in dat je meer tijd voor bepaalde zaken kunt nemen en niet alles hoeft af te raffelen. ik heb besloten de tijd voor alles en iedereen om mij heen te nemen. Ik doe dat voor mijzelf, en voor de mensen die mij waarderen. Het wordt tijd om een beetje te relaxen, na al dat intensieve trainen moet je tijd maken om de benen even omhoog te gooien, Gelukkig is dit een van mijn kwaliteiten, iets waar ik niet voor hoef te trainen. Het is een automatisme. ik schijn ook voor onzin te zitten. Ik schat het in op 68 procent water en 5 procent onzin.